سال نو مبارک

 

 

وبلاگ عزیزم

یادته روزهای اولی که درستت کرده بودم چقدر خوشحال بودم و دوست داشتم باهات بازی کنم؟

اما الان دیگه حوصله تو رو ندارم. هر از گاهی هم که میام و دو کلمه ای مینویسم، از روی وظیفه است و لا غیر.

اما دلم میخواد روابطمون مثل روزهای اول باشه و دلم برای دیدن و نوشتنت پر بزنه.

قول میدم زود حالم خوب بشه و بیام یه دستی به سر و روت بکشم.

از دوستان خوبم ( داتام-فرانک-آرتام-مهدیه و....) هم که میایند و وبلاگ این حقیر را میخوانند متشکرم.

 

خیلی وقته که دلم می خواد یه چیزی بنویسم ولی نمیدونم چی.

گفتم شروع کنم به نوشتن شاید نوشتنم بیاد و کلماتی که توی دلم قلنبه شدن بریزن بیرون.

اما الان هرچی فکر میکنم میبینم که هیچ غده ی کلمه ای توی هیچ جای بدنم نیست.

فکر کنم اون قلنبه ی کلمه که توی دلم بوده حضم شده باشه یا شاید هم بازیافت.

خلاصه که خیلی دلم نوشتن می خواست و می خواد. اما حیف که چیزی برای گفتن ندارم.

 

 

 

 

همه گویند که: تو عاشق اویی.

ـ گرچه دانم همه کس عاشق اویند ـ

لیک میترسم، یارب!

نکند راست بگویند؟

                                                             (مهدی اخوان ثالث)

 

 

 

يه شب اينجوري شد:

انقدر نخوابيدم كه صبح شد.

بعضي شبا اينجورين. انقدر بيدار ميموني كه شب از رو ميره و صبح مياد.

بعضي شبا يه جور ديگه ست: تو، توي خوابي كه سياهي ميره و روشني مياد.

يه وقتايي خيلي طول ميكشه تا صبح بياد. ولي آخرش مياد.

من، ايمان دارم كه مياد.

 

                                                                                  شیما فیلی زاده

 

 

 

                      فرانک جان تولدت مبارک

        

 

باز هم محرم

و اعصاب خوردی

و سر و صدای اضافی

و خود آزاری

و دیگران آزاری

و خود زنی

و.........

و فرهنگ !

 

آنگاه که بمیرم

ای عزیزترین

مرثیه های اندوهبار

سر مده

بر بالای سرم

گلهای سرخ

نپرور

سروهای پر سایه نگستر،

بگذار مرقدم را

علفهای سبز بپوشانند

و شادابی خویش

از ژاله و رگبار بگیرد

و اگر خواستی....

 

به فراموشی ام بسپار.....

                                                                          (کریستینا روزنی)

 

خودم قزوینم ولی دلم کرجه...

پیش علی و مهرداد و نیلوفر و آیدا (درحال آدم برفی درست کردن).

امروز توي كلاس نشسته بودم كه يه لحظه حس كردم تمام عضلات صورتم منقبض شده اند، هر كاري كه كردم نتونستم صورتم رو تكون بدم.   بعد فكر كردم كه همه دارن صورت منقبض من رو نگاه ميكنن و افكارم رو ميخونن. خيلي حس بديه كه حس كني مركز توجه هستي و يه جاييت هم ميلنگه.

راستي اين دومين پست امروزمه و دومين پست وبلاگم.  شما هم روز اولي كه وبلاگتونو درست كرده بوديد دوست داشتيد زود به زود توش بنويسيد؟